Een tweetal kilometer ten zuidoosten van de dorpskom van Oostmalle, op het gehucht Salphen, werd in 1626 door Adriaan Mattheussen een kapel opgericht voor de mensen die uit de dorpen wegvluchtten om aan de heersende pestepidemie te ontkomen. Tijdens deze wandeling kan u de kapel bewonderen.
Vanaf haar oprichting tot 1650 was de kapel een twistpunt voor de pastoors van Oostmalle en Wechelderzande omdat deze het niet eens konden worden tot welke parochie ze behoorde. De Sint-Antoniuskapel werd een druk bezocht bedevaartsoord en in 1710 werd een klokje van de Antwerpse klokkengieter Witlockx aangebracht om de erediensten aan te kondigen. Spijtig genoeg werden het klokje en klokkentorentje, wegens verval, in 1983 verwijderd.
Op voorspraak van R. Ots werd de kapel in 1726 danig vergroot. Het jaartal van de verbouwing is aan de oostzijde in het metselwerk aangebracht, alsmede de letters I.H., waarschijnlijk de initialen van de metser. In 1734 ontving de kapel een geschilderd houtwerk van het O.L.Vrouwaltaar uit de kerk van Rijkevorsel. Het mooie O.L.Vrouwbeeldje dateert echter uit de 17e eeuw. Op 4 november 1944 werd de kapel grotendeels verwoest door het inslaan van een vliegende bom (V-1). Ze kon evenwel in het voorjaar van 1945 terug in gebruik genomen worden.
Salphenkermis
Sedert 1971 wordt de aloude Sint-Antoniusbegankenis terug in ere gehouden. Dit gebeurt telkens op de zaterdag het dichts bij 17 januari. Volgens oud gebruik worden er na de eredienst varkenskoppen geofferd en bij opbod aan het publiek verkocht. De paarden worden dan gezegend en het Sint-Antoniusvuur ontstoken. De gilde leidt de feestelijkheden van Salphenkermis door het uitvoeren van volkdansen. In de loop van de dag worden er nog folkloristische spelen gehouden waarbij jong en oud betrokken worden en in de feesttenten kan men zich tot in de vroege uurtjes tegoed doen aan spijs en drank.
Het gehucht Salphen is mogelijk ouder dan het dorpscentrum van Oostmalle. Reeds in 1278 was het bekent door het O.L.Vrouwkapittel van Antwerpen en werd toen “Zalhufle” genoemd. Dit goed bewaard landschappelijk waardevol gebied met zijn pittoreske hoeven, uitgesterkte weiden en akkers is een bezoek overwaard. De Sint-Antoniuskapel werd gerangschikt als monument bij decreet van 23 februari 1983.